W roku 1303 młody szlachcic Burchard von Otteshude udał się w poszukiwaniu ziemi. Miejsce obecnego Stockelsdorfu wydało mu się odpowiednie dla planowanych przez niego inwestycji. Tak oto jeszcze w tym samym roku powstały miejscowości: Stockelsdorf, Mori, Eckhorst, Steinrade, które stanowiły nowe zabudowania w Hainholz, jednej z części bogato zalesionego Travebogen.

Szlachcic Burchard von Otteshude działał w Stockelsdorfie przez 17 lat, następnie w roku 1320 Stockelsdorf nabył mieszkaniec Lubeki Emelreich Pape.
Przez ponad 2 i pół wieku przez 7 pokoleń od około 1400 do 1636 roku właścicielami Stockelsdorfu i Mori byli członkowie rodziny von Claven (Calwenów). Rodzinę tę stanowili sławni i zacni burmistrzowie i radni oraz posłowie związku hanzeatyckiego pochodzący z pobliskiego miasta Hanzy – Lubeki. Początkowo zagrody chłopskie i domostwa usytuowane były wokół placu (dzisiejszy Dorfplatz). Wokół obecnie znajdującego się tam dworku (Herrenhaus) skupiały się budynki gospodarcze.

Stockelsdorf był bogatą wioską rolniczą. Dopiero w późniesjszym czasie osiedlili się tu również rzemieślnicy, następnie tkacze i piwowarzy. Wówczas to posiadaczem Stockelsdorfu był dziedzic Gotthard von Höveln.

W roku 1761 właściciel ziemski Klippe sprzedał majątek Stockelsdorfu radnemu z rodziny von Lübbers (Lubbersów).
Rodzina Lubbersów ma dla historii Stockelsdorfu największe znaczenie. Za jej panowania wioska przeszła gwałtowny rozwój. W 1761 roku do Stockelsdorfu przybył Mikołaj Lubbers i kazał on z powodu złego stanu budynku zburzyć stary dworek Herrenhaus i odbudować go na nowo. Zlecił on także założenie parku, który podobnie jak dworek zachował swój kształt do dzisiaj. 

                            

Mikołaj Lubbers był także założycielem słynnej fabryki ceramiki znajdującej się w Stockelsdorfie w latach 1771 – 1788. Jego wyroby przyniosły Stockelsdorfowi sławę w całej Europie. Do dzisiaj są one znane i podziwiane przez miłośników i historyków sztuki. Ponadto założył on fabrykę papieru, tapet i kart do gry, fabrykę octu oraz browar. Sprowadził on rzemieślników a także zniósł poddaństwo dla swoich chłopów i uczynił ich wieczystymi dzierżawcami ziemi.

Po wojnie z 1866 roku Prusy odstąpiły księciu von Oldenburg „lubeckie” dobra majątkowe: Stockelsdorf, Eckhorst i Mori. Ten zaś zrzekł się roszczenia praw do Szlezwiku-Holsztyna. Księstwo Lubeka powiększyło się o sołectwa: Eckhorst, Mori (Klein Steinrade i Ravensbusch), Groß Steinrade, Stockelsdorf (Marienthal i Fackenburg).
Zgodnie z ustawą z 20.09.1933 roku odbył się nowy podział administracyjny gmin. Po czym Stockelsdorf wraz z Eckhorst, Mori, Groß Steinrade miał w przyszłości tworzyć gminę. Włączono do niej miejscowości: Curau, Obernwohlde, Arfrade, Horsdorf, Klein Parin i Pohnsdorf. Następnie na wskutek kolejnej ustawy – hamburkskiej w roku 1937 sołectwami należacymi do gminy Stockelsdorf zostały także: Malkendorf, Curau (część lubecka), Dissau oraz Krumbeck. 

(Autor: Hermann Röttger)

Herb gminy Stockelsdorf powołuje się wyłącznie na dwie rodziny właścicieli ziemskich: Calvenów i Lubbersów.
Z herbu rodu Calvenów pochodzą gwiazdy, zaś z herbu rodu Lubbersów – trzy połączone strzały. Tablice obu herbów były niebieskie, tak więc i herb gminy jest koloru niebieskiego.

Z ówczesnych małych zasiedleń powstała kwitnąca pokaźnych rozmiarów gmina na obrzeżach Lubeki. Składa się ona z miefscowości głównej – Stockelsdorfu oraz 10 sołectw: Arfrade, Curau, Dissau, Eckhorst, Horsdorf, Klein Parin, Krumbeck, Malkendorf, Pohnsdorf i Obernwohlde. O ile sołectwa zachowały swój pierwotny wiejski charakter, o tyle Stockelsdorf prezentuje się jako miejscowość nowoczesna i żywa z typowo miejskimi rysami.

Szczególnie widoczna przy wjeździe do miejscowości jest tzw. „Brama Stockelsdorf”, przy której łączą się dwie główne ulice: Ahrensböker oraz Segeberger. Po tym jak w minionych latach podjęto tu liczne inwestycje budownictwa mieszkaniowego oraz handlowego i wybzdowano hotel „Lübecker Hof” miejsce to zmieniło znacząco swoje oblicze. W 2002 roku powstała w tym miejscu szklana Piramida z prowadzonym w niej lokalem gastronomicznym. Obiekt ten swoją szczególną architekturą nadaje interesujące akcenty a zarazem dopełnia sylwetkę Stockelsdorf. 
 
                                             

Ruchliwe centrum miejscowości wraz ze swoimi licznymi sklepami oferuje możliwości handlowe dla każdego. Wiele małych sklepów branżowych oraz kilka marketów spożywczych oferuje szeroki wybór towarów. Dla zagospodarowania czasu wolnego są do dyspozycji: dobrze wyposażona biblioteka, uniwersytet ludowy, centrum młodzieżowe, kawiarnia młodzieżowa oraz liczne stowarzyszenia. Aktywność sportową można rozwijać na różnorodnych placach i w salach sportowych znajdujących sié w Stockelsdorfie oraz Dissau.

Objęty ochroną zabytek o nazwie „Herrenhaus” ze swoim rozległym parkiem oferuje wiele możliwości relaksu i wypoczynku. W jednej z sal tego historycznego budynku, który w latach 2000 – 2003 został gruntownie wyremontowany, można podziwiać liczne znayzące dla Stockelsdorf wyroby ceramiczne. Równocześnie na parterze budynku znajduje się stylowa i elegancka sala ślubów należąca do Urzędu Stanu Cywilnego Stockelsdorfu oraz restauracja serwująca potrawy kuchni regionalnej i śródziemnomorskiej. Dzięki dobrze rozwiniętej linii komunikacyjnej poprzez autobusy i sieć dróg istnieje możliwość korzystania z zalet sąsiednich miast Lubeki i Bad Schwartau. Znajdują się tam teatry, muzea, baseny, itp.

Powierzchnia: 5.670,5 Hektarów (stan z 07.07.2005)

Liczba mieszkańców: 16.526 (stan z 31.03.2007)

Übersetzung: Marta Trebska - Gymnasium Okonek / Polen